Las o Zmierzchu - www.df.glt.pl Black Metal

Aktualizacje


Mitologia nordycka.

Początek

...W zaczątkach świata, za czasów Ymira
Ni piasku, ni morza, ni chłodnych bałwanów,
Nie było ziemi i nie było niebios
Ni traw nie było, lecz czeluść otchłani...

Otchłań o której mowa to Ginnungagap, zbudowana z lodu. Na północ od niej leżał Niflheim, gdzie panowały ciemności i zamiecie lodowe, a na południu leżała kraina ognia i żaru – Muspellheim. Gdy ciepły południowy wiatr stopił lodowiec, narodził się olbrzym Ymir, ojciec lodowych gigantów – Thurusów, którzy powstali z jego stóp. Spod lewej pachy Ymira wyszedł jego syn Buri (inna wersja podaje, że “wylizała” go z lodu krowa Aundumla).

Buri miał syna o imieniu Borr, który ożenił się z córką Ymira, Bestlą. Z tego związku narodzili się bogowie Odyn, Vili i Ve – protoplaści boskiego rodu Azów. Ci trzej bogowie w przypływie gniewu zabili Ymira, którego krew zalała świat. Podczas potopu wszystkie olbrzymy lodu zginęły, ocalał jedynie Bergelmir, który zdołał uciec. Dał on początek nowej rasie olbrzymów po wieki wrogiej Azom.

Z ciała Ymira bogowie uformowali Midgard (“środkową ziemię”) leżący odtąd pomiędzy Niflheimem a Muspellheimem Morza i jeziora Midgardu powstały z krwi Ymira, ziemia z jego ciała, góry z kości a skały i kamienie ze szczęk i zębów. Z brwi Ymira bogowie stworzyli mur odgradzający ich od olbrzymów lodu, natomiast jego czaszki powstało sklepienie nieba, podtrzymywane na czterech krańcach przez cztery karły oraz przez Yggdrasil – “drzewo światów”. Następnie bogowie otoczyli Midgard pierścieniem morza a na niebie umieścili gwiazdy którymi były iskry tryskające z Muspellheimu. Ze złota pochodzącego z tego królestwa demona Surtura uformowali powóz słońca przed którym mknął powóz księżyca.

W Midgardzie umieścili też pierwszych ludzi – byli nimi zrodzeni z drzew Ask i Embla.

ASGAARD – SIEDZIBA BOGÓW

Asgaard (“dom Azów”) był siedzibą bogów którą wybudowali sobie w Midgardzie. Kraina ta mieściła się prawie na samym szczycie drzewa Yggdrasil a z ziemią łączył ją tęczowy most Bifrost, pilnowany przez milczącego boga Heimdalla.

Korzenie Yggdrasila rozciągały się pod, a konary nad całym światem (ściślej mówiąc, tych światów w mitologii nordyckiej było 9). Pod jednym z korzeni, sięgającym do jaskiń karłów, biło źródło mędrca Mimira, dające mądrość; pod innym – źródło przeznaczenia, tzw. Krynica Urd. Mieszkały tu 3 norny – boginie przeznaczenia: Urd, Werdand i Skud, przędące ludzkie losy. Korzenie Yggdrasila oplatał wąż Nidhogg.

Śmiertelnicy do Asgaardu mogli przedostać się jedynie po śmierci, na skrzydlatych rumakach Valkirii.

W Asgaardzie znajdowały się 3 pałace Odyna: Walaskjalf, gdzie stoi tron Odyna – Hlidskjalfem; Gladsheim – miejsce spotkań rady bogów oraz Valhalla, gdzie przebywają polegli w walce wojownicy, przygotowujący się nieustannie na Ragnarok – ostateczną bitwę do której poprowadzi ich Odyn.

W Asgaardzie bogowie jedli, pili, kochali się i kłócili, podczas gdy wysoko nad nimi, na Lidskjalf – Stromej Turni Nieba – siedział Odyn przyglądając się światu.

PANTEON

Tuż po stworzeniu świata, kiedy Azom udało się pokonać olbrzymy, musieli oni stawić czoła nowym intruzom. Tym razem byli to Frejr, Freya i Nijord, bogowie płodności należący do drugiej boskiej rasy – Wanów. Z czasem jednak Azowie postanowili zawrzeć pokój z Wanami i obie rasy zamieszkały w Asgaardzie.

Pochodzenie niektórych bogów jest niejasne. Wiadomo jednak, że najpotężniejszym z nich był Odyn.

ODYN

W przeszłości, zanim został królem bogów, Odyn często przemierzał każdy z dziewięciu światów w poszukiwaniu mądrości i wiedzy. Rozmawiał z karłami, elfami, olbrzymami, nimfami jak również z drzewami a nawet z kamieniami. Wówczas to nauczył się mowy ptaków i zwierząt, opanował kwiecistą mowę poetów i mówców. Posiadł też władzę nad wilkami i krukami i zdobył magicznego rumaka Sleipnira, potomka Lokiego.Sleipnir miał osiem nóg zdięki czemu mógł prześcignąć wiatr. Poza swym koniem posiadał także dwa wilki – Geri i Freki oraz dwa kruki – Hugin (myśl) i Munin (pamięć), które codziennie wysyłał aby informowały go o tym, co się dzieje we wszystkich dziewięciu światach i ostrzegały o ewentualnej zemście planowanej przez olbrzymy.

Podróży między światami Odyn dokonywał wspinając się po Yggdrasilu. Na tym właśnie drzewie poświęcił się dla wiedzy – Został powieszony i przebity włócznią, po czym przez dziewięć dni wisiał na drzewie, aż w końcu udało mu się odkryć tajemnicę magicznego alfabetu runicznego. Prze potęgę runów Odyn zmartwychwstał a gałąź, na której wisiał, stała się jego magiczną laską. Odyn jednak pragnął więcej – za napicie się wody ze źródła Mimira oddał jedno oko.

Odyn posiada dwie zasadnicze bronie – włócznię Gungnir, która powstała przez doczepienie do jego magicznej laski grotu wykutego w Alfheimie przez Dwalina, a która nigdy nie chybia celu. Druga broń to łuk, który potrafi wypuścić aż do dziesięciu strzał za jednym razem. Odyn posiada również pierścień Draupnir, który tworzy dziewięć nowych pierścieni każdej nocy, lub co dziewięć dni osiem.

Żoną Odyna była Frigg, znająca przeszłość i przyszłość.

Odynowi przeznaczone jest zginąć w czasie Ragnarok – połknie go wilk Fenris...

THOR

Thor jest synem Odyna. Jest bogiem piorunów i grzmotów. Jego bronią był młot Mjolnir, który, rzucony, sam wracał do ręki. Aby móc posługiwać się Mjolnirem thor potrzebował zelaznych rękawic oraz “pasa siły”. Thor podróżował po przestworzach dookoła Midgardu w swoim wozie zaprzężonym w dwa kozły a w tym czasie na ziemi grzmiało.

Thor mieszkał w “krainie siły” – Thrutheim, gdzie stał jego dom – Bilskinir. Był największym wrogiem olbrzymów. Jego żoną była bogini Sif.

Thor był najczęściej czczony przez pospolitych ludzi, którzy wzywali jego imię aby zapewnić urodzaj. Młot Mjolnir – sumbol Thora w formie amuletu noszonego na szyi – był noszony jeszcze długo po schrystianizowaniu Skandynawii (łączono z nim nawet chrześcijański krzyż).

BALDUR

Był bogiem piękna i łagodności. Został zamordowany wskutek intrygi Lokiego.

TYR

Bóg wojny. Stracił rękę podczas pętania wilka Fenrisa. Fenris tylko wtedy dał sobie założyć na szyję linę, gdy jeden z bogów włożył mu rękę do pyska. Gdy lina nie dawała się przerwać, odgruzł rękę Tyrowi

Znany też pod imieniem Tiu.

HEIMDALL

Ten ciągle milczący bóg stał na straży mostu Bifrost – wejścia do Asgaardu. Słyszał gdy rosła trawa lub wełna na owcach, toteż nikt (i nic) nie mógł się przemknąć obok niego niezauważony. Heimdall w razie ataku olbrzymów miał zadąć w swój róg Gjallarhorn, którego dźwięk miał być słyszalny we wszystkich światach.

IDUNN

Atrybutami tej bogini były jabłka dające wieczną młodośc.

LOKI

Bóg psot i figli. Zrobił wiele dobrego dla Azów ale też i wiele złego. Za swoje zachowanie został wygnany z Asgaardu i przykuty do skały. Jadowity wąż sączył mu na twarz jad a jego drżenie powodowało trzęsienia ziemi. Loki spłodził wiele potworów m.in. ogiera Sleipnira, boginię umarłych Hele, wilka Fenrisa i węża Jormungandra.

AGIR I RAN

Małżeństwo, które posiadło we władaniu morza. Topili oni nieostrożnych żeglarzy.

Oczywiście panteon wikingów był znacznie większy. Bóstwa wyżej wymienione to tylko kropla w morzu.

RAGNAROK

Ragnarok (“zmierzch bogów”) to ostateczna bitwa, jaka rozegra się pomiędzy bogami a olbrzymami z południa na czele z Surturem, gigantami z północy pod wodzą Thryma oraz wszystkimi z potworów Lokiego. Sam Loki zerwie kajdany by walczyć z bogami Asgaardu.

O nastaniu Ragnarok ma świadczyć nastanie ciemności wywołane połknięciem słońca przez wilka Fenrisa.

Gdy nadejdzie Ragnarok, świat przestanie istnieć i nastanie nowy porządek...

Powrót do strony głównej